تغذیه زالوی طبینکات کلیدی بعد تغذیه زالوی طبی

نکات کلیدی بعد تغذیه زالوی طبی اگر تغذیه سالم داشته باشیم بعد از آن بیماری در یک محیط بسته چگونه بوجود می آید:

برای بوجود آمدن بیماری باید همزمان سه عامل اصلی در فارم وجود داشته باشد. این سه عامل عبارتند از

1- محیط (Environment)-

2-میزبان (Host )-

3-عامل بیماریزا (pathogen )

 

تغذیه زالوی طبی

مهمترین عوامل محیطی که تغییرات آن می تواند سلامت آبزی را تهدید کند و شرایط را برای ایجاد بیماری مساعد نماید، آب است.

آب به عنوان محل زندگی ، محل تغذیه و محل دفعیات برای آبزی محسوب شده و تمام فعالیت های فیزیولوژیکی آبزی هم در آب انجام می گیرد

. بنابراین هر گونه تغییری در کیفیت آب میتواند منجر به بروز استرس و مستعد کردن آبزی برای درگیر شدن با بیماری گردد.

فاکتورهای فیزیکوشیمیایی آب باید همیشه در محدوده مناسب برای آبزی باشد که این فاکتورها بسته به گونه آبزی متفاوت می باشد.

ولی در محیطهای پرورشی بعلت محدود بودن و تراکم بالا، آبزی بر برخی از این فاکتورها تاثیر مستقیم دارد

که در دراز مدت موجت تغییر و خارج شدن از محدوده مناسب می شود.

بعنوان مثال: تنفس سبب کم شدن اکسیژن محیط می شود و اگر تراکم آبزی زیاد باشد کمبود اکسیژن در زمان کمتری رخ داده

و ابتدا موجب استرس در آبزی و اگر ادامه پیدا کند موجب تلف شدن آبزی می شود.

از طرفی گاز دفعی دی اکسید کربن نیز در محیط افزایش می یابد و موجب تغییر در pH آب می شود.

حال در نظر بگیرید اگر آبزی غذا خورده باشد برای هضم و جذب به اکسیژن بیشتری نیاز دارد

برای همین با آرام ماندن سعی در تامین آن دارد ولی با این حال انتظار می رود اکسیژن محیط سریعتر از حالت عادی کاهش یابد

. کمبود اکسیژن موجب هضم ناقص و مسمومیت در آبزی می شود.

حال کمی زمان بیشتری در نظر بگیرید وقتی که آبزی غذا خورده و مقداری از عمل هضم انجام گرفته

و مقداری دفعیات متابولیکی(آمونیاک،مدفوع) وارد محیط آب شده است.

در این شرایط، آبزی جدا از کمبود اکسیژن با افزایش فاکتور آمونیاک نیز مواجه می شود.

 

تغییر شرایط فیزیکو شیمیایی بعد تغذیه زالوی طبی

 

در ادامه با این تغییر شرایط فیزیکو شیمیایی محیط آبزی دچار استرس شده و برای مقابله هورمونهای استرس مانند کورتیزول ترشح میکند

که این هورمون در شرایط مختلف کمی متفاوت عمل می کند.

مثلا در شرایط کمبود اکسیژن خونرسانی به روده را کاهش داده و به مناطق حیاتی میرساند.

رگهای خونی گشاد شده و همچنین در کلیه و سیستم دفعی نیز یکسری اتفاقات می افتد و ترشحات بیشتر و آبزی الکترولیت بیشتری از دست می دهد.

در شرایط نامناسب آبزی می تواند مدتی مقابله کند و بعد از آن بطور غریزی اقدام به فرار از محیط مینماید.

اگر این روند استرس زا ادامه یابد آبزی به لحاظ سیستم دفاعی ضعیف می شود و وجود کمبود،

مسمویت یا یک باکتری بیماریزا کافی است تا آبزی دچار بیماری و در ادامه تلف شود.

(باید این شرایط را با وجود باکتری ها، مخمرها و قارچها که همیشه در حال فعالیتند در نظر بگیرید.).

در حالت بیماری بحث تشخیص و درمان مطرح می شود ولی تا زمانی که شرایط را مساعد نکنید

درمان کار بیهوده ای است. توجه: مورد ذکر شده کلی بوده و شامل عموم آبزیان پرورشی می باشد.